Łojotokowe zapalenie skóry: objawy, przyczyny i leczenie

Chorobę wywołuje połączenie nadmiernego wydzielania łoju oraz nadmiernego wzrostu drożdżaków z rodzaju Malassezia, które naturalnie bytują na skórze, lecz w nadmiarze wyzwalają stan zapalny. Ryzyko zwiększają stres, wahania hormonalne, tłusty typ skóry, chłodna i sucha aura oraz osłabiona odporność.

Nie. ŁZS nie jest chorobą zakaźną i nie przenosi się przez kontakt z inną osobą. Wynika z zaburzenia równowagi łoju i mikroflory skóry, a nie z zakażenia, które można komuś przekazać.

Nie. Łojotokowe zapalenie skóry nie jest skutkiem braku higieny. Powstaje z powodu zaburzenia równowagi łoju i drobnoustrojów bytujących na skórze. Zbyt silne mycie lub drażniące kosmetyki mogą jednak nasilać objawy.

Najczęściej występują zaczerwienienie, złuszczanie i świąd, zwłaszcza na owłosionej skórze głowy, wokół nosa, na brwiach i za uszami. Skóra bywa tłusta i błyszcząca albo przesuszona, a na głowie pojawia się łupież, czasem z przejściowym wypadaniem włosów.

ŁZS jest chorobą przewlekłą i nawrotową, ale można ją dobrze kontrolować. Odpowiednia pielęgnacja, leczenie dobrane przez dermatologa oraz spokojniejszy tryb życia pomagają utrzymać długie okresy bez objawów.

Tak. U niemowląt przybiera postać ciemieniuchy, czyli tłustych, żółtawych łusek na owłosionej skórze głowy. Zwykle ustępuje samoistnie w ciągu pierwszych miesięcy życia. Jeśli zmiany się rozszerzają lub sączą, warto skonsultować je z lekarzem.