Półpasiec (herpes zoster): objawy, przyczyny i leczenie

Sam półpasiec nie przenosi się z osoby na osobę jak przeziębienie. Zakaźny jest płyn z pęcherzyków: przy bezpośrednim kontakcie może przenieść wirus na osobę, która nie chorowała na ospę wietrzną i nie była szczepiona. Zachoruje ona wtedy na ospę wietrzną, a nie na półpasiec. Do czasu przyschnięcia pęcherzyków warto unikać bliskiego kontaktu z kobietami w ciąży, noworodkami i osobami z osłabioną odpornością.

U większości osób wysypka goi się w ciągu 2–4 tygodni. Ból zwykle ustępuje wraz ze zmianami skórnymi, ale u części pacjentów, zwłaszcza starszych, może utrzymywać się dłużej jako neuralgia popółpaścowa. Wczesne leczenie skraca przebieg choroby.

Tak. Przechorowanie półpaśca nie daje trwałej odporności, więc choroba może nawrócić, szczególnie u osób z obniżoną odpornością. Szczepienie zmniejsza ryzyko kolejnego zachorowania.

Zwykle ustępuje samoistnie, ale bywa bardzo bolesny i może prowadzić do powikłań, przede wszystkim przewlekłego bólu nerwowego (neuralgii popółpaścowej). Zajęcie okolicy oka grozi uszkodzeniem wzroku i wymaga pilnej pomocy, dlatego objawów nie należy lekceważyć.

Szczepienie zaleca się osobom po 50. roku życia oraz dorosłym z grup podwyższonego ryzyka. W Polsce dostępna jest szczepionka Shingrix, częściowo lub w pełni refundowana dla wybranych grup. O wskazaniach i terminie najlepiej porozmawiać z lekarzem.

Jak najszybciej, najlepiej w ciągu 72 godzin od pojawienia się bólu lub wysypki. Pilnej konsultacji wymaga zajęcie twarzy, okolicy oka lub ucha, a także półpasiec u osoby z osłabioną odpornością, w ciąży lub przebiegający z wysoką gorączką.